Απρόσκλητος επισκέπτης

Ένα πράγμα το οποίο δεν μπόρεσα να κατανοήσω ποτέ και πάντα αντιπαθούσα και εξακολουθώ να αντιπαθώ, είναι οι απροειδοποίητες επισκέψεις. Αυτή η αγενής συνήθεια πολλών ανθρώπων να εμφανίζονται στο σπίτι σου την πιο ακατάλληλη ώρα, χωρίς να έχουν καν μπει στον κόπο να κάνουν ένα τηλεφώνημα έστω και μερικά λεπτά πριν,  για να ρωτήσουν αν μπορούν να σε επισκεφτούν ή να σου δώσουν λίγο χρόνο για να ετοιμαστείς.

Φυσικά δεν αναφέρομαι ούτε στους στενούς συγγενείς, ούτε στους πολύ καλούς φίλους, αλλά σε άτομα που απλά γνωρίζεις και ανταλλάζεις δυο τρεις κουβέντες μαζί τους, αλλά αυτοί θεωρούν ότι είσαστε φίλοι και μπορούν να μπαίνουν στη ζωή σου οποιαδήποτε στιγμή.

Οι βασικοί λόγοι που δεν μπορώ να χωνέψω αυτή την κακή συνήθεια, είναι δυο: σχεδόν σίγουρα αυτός ο γνωστός δεν έρχεται για καλό, αλλά για να σου ζητήσει κάτι και σχεδόν πάντα σε πιάνει στην πιο χειρότερή σου στιγμή και του αποκαλύπτεις έναν εαυτό που  επ’ ουδενί δεν θα ήθελες να δείξεις παραέξω αφού στην πραγματικότητα και σε γενικές γραμμές τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί ξαφνικά ο απρόσκλητος επισκέπτης μετατρέπεται σε ένα είδος εισβολέα και ανακαλύπτει μυστικά για σένα, ή ακόμη χειρότερα γίνεται ο ματάκιας που προσπαθεί να παρακολουθήσει από μέσα την προσωπική σου ζωή.

Βέβαια τέτοιου είδους σκηνές που προβάλλονται στο γυαλί της τηλεόρασης ή στην μεγάλη οθόνη, απέχουν έτη φωτός από την πραγματικότητα.

Σε μια τηλεοπτική σειρά ή μια κινηματογραφική ταινία, αν ο πρωταγωνιστής είναι άντρας, αυτό που έχει καταγράψει η μηχανή λήψης, λίγο πριν την άφιξη του απρόσκλητου επισκέπτη, είναι το εξής: ένας νέος άντρας, το πολύ έως 30 ετών, είναι ξαπλωμένος στον τεραστίων διαστάσεων καναπέ ο οποίος βρίσκεται στο μέσον ενός δωματίου που έχει διαστάσεις πάνω κάτω όσες η πλατεία Συντάγματος. Αυτός είναι ημίγυμνος και φοράει μόνο ένα επώνυμο εσώρουχο, ενώ η κοιλιά του είναι ακάλυπτη, αφήνοντας σε κοινή θέα και προς τέρψιν του γυναικείου αλλά και gay κοινού τους κοιλιακούς του που στην καλύτερη περίπτωση μοιάζουν με τον τρίφτη που έχεις στην κουζίνα για να τρίβεις το τυρί. Στο ένα χέρι έχει το τηλεχειριστήριο για να αλλάζει τα κανάλια της τηλεόρασης που βρίσκεται απέναντί του ή να αυξομειώνει την ένταση του ήχου και στο άλλο πιθανόν να τρώει κάποια ντελικατέσεν λιχουδιά. Στο τραπεζάκι που είναι μπροστά του βρίσκονται τακτοποιημένα πάνω σε καλόγουστα sous-plats  διάφορα πιάτα με περίεργα φαγητά, ενώ στο πλάι και μέσα σε μια ασημένια παγωνίερα αναπαύεται κάποιο κρασί εκλεκτής χρονιάς. Δίπλα της και φυσικά πάνω σε sous-verre ένα κολωνάτο ποτήρι μισογεμάτο με κρασί. Εναλλακτικά  στη θέση του κρασιού μπορεί να βρίσκεται και κάποιο μπουκάλι εκλεκτής μπύρας  και ένα ποτήρι μισογεμάτο με το παγωμένο ποτό, που βέβαια θα σε κάνει να απορείς πώς γίνεται αυτός να πίνει μπύρα και να έχει τέτοιους κοιλιακούς, ενώ εσύ με το που θα την μυρίσεις μόνο, βάζεις δέκα εκατοστά στην κοιλιά σου. Και αφού η κάμερα έχει καταγράψει όλα τα παραπάνω κι εσύ τρως τα νύχια σου από την ζήλεια που υπάρχουν τέτοιοι τύποι (και εσύ δεν τους έχεις γνωρίσει ακόμα), αλλάζει το πλάνο και βλέπουμε ένα χέρι στο εξωτερικό του σπιτιού που πατάει το κουδούνι. Και αμέσως πάλι η σκηνή μεταφέρεται στο εσωτερικό του σπιτιού, ακούς τον ήχο του κουδουνιού και βλέπεις τον τύπο να σηκώνεται από τον καναπέ, δίχως να σχηματίζεται καμιά πτυχή στην κοιλιά του, τόσο που λες δεν μπορεί, τώρα θα σπάσει. Η κάμερα δείχνει τα καλοσχηματισμένα πόδια του και τους σφιχτούς σαν πέτρα γλουτούς του, εσένα αρχίζει μια ακατάσχετη σιελόρροια από το θέαμα και όταν ο τύπος ανοίγει την πόρτα και κοιτάζει τον απρόσκλητο επισκέπτη, σχηματίζεται ένα χαμόγελο που αποκαλύπτει μια σειρά από κατάλευκα δόντια που για να τα διατηρήσει σε αυτή την κατάσταση θα πρέπει να του κοστίζει ετησίως όσο οι αποστολές από τη γη στο  διεθνή διαστημικό σταθμό συμπεριλαμβανομένων των εξόδων της επιστροφής.

Βέβαια η παραπάνω εικόνα μπορεί να είναι κάπως διαφορετική. Οπωσδήποτε το σκηνικό δεν αλλάζει, όμως ο πρωταγωνιστής είναι κάποιος κομψός και όμορφος άντρας γύρω στα 40 – 45, που φοράει την μεταξωτή επώνυμη ρόμπα του, είναι καθιστός σε μια μπερζέρα και διαβάζει κάποιο χοντρό δερματόδετο βιβλίο ενώ από το τελευταίας τεχνολογίας ηχοσύστημά του, ξεχύνονται στο χώρο οι νότες κλασικής μουσικής. Μπορεί όταν σηκώνεται από την μπερζέρα να μην μας αποκαλύπτει το θεϊκό κορμί του, όπως ο πρωταγωνιστής της προηγούμενης εκδοχής, ωστόσο διακρίνουμε έναν άνθρωπο λεπτό, κομψό, με φινέτσα και εκλεπτυσμένους τρόπους, οπωσδήποτε όμορφο και ελκυστικό να ανοίγει την πόρτα και να χαμογελάει στον απρόσκλητο επισκέπτη.

Αν πάλι πρόκειται για πρωταγωνίστρια, τα πράγματα δεν αλλάζουν και πάρα πολύ. Αυτή στις περισσότερες των περιπτώσεων θα βρίσκεται μέσα σε μια κουζίνα διαστάσεων πάνω κάτω όσο ολόκληρο το διαμέρισμά σου  (συμπεριλαμβανομένων των βεραντών), στην οποία θα υπάρχουν σοφιστικέ συσκευές τελευταίας τεχνολογίας που θα την κάνουν να μοιάζει με την αίθουσα επιχειρήσεων της ΝΑSA, ενώ εσύ σε αυτό το θέαμα θα αναρωτιέσαι πώς αυτή τα βγάζει πέρα με τόσα μηχανήματα κι εσύ ακόμη δεν έχεις μάθει να χειρίζεσαι το τελευταίο σου κινητό που το αγόρασες πριν από μια πενταετία. Η πρωταγωνίστρια είναι το πολύ έως 28 ετών, πανέμορφη και, ασχέτως χρώματος κώμης, πάντα χτενισμένη στην εντέλεια, λες και έχει μόλις επιστρέψει από το ραντεβού της με τον Vidal Sassoon. Φοράει ένα κομψό, άνετο και φυσικά επώνυμο φόρεμα ενώ στέκεται  πάνω από μια κατσαρόλα ή μπροστά από την ανοιγμένη πόρτα του φούρνου και δοκιμάζει το φαγητό που έχει ετοιμάσει το οποίο και μόνο που το βλέπεις σε πιάνει μια ακατάσχετη σιελόρροια (τη σιελόρροια δεν την αποφεύγεις σε καμιά περίπτωση, για διαφορετικούς λόγους βέβαια).  Η κάμερα καταγράφει εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένα εξωτερικό πλάνο, στο οποίο ένα χέρι χτυπάει το μπουτόν του κουδουνιού. Αμέσως μεταφερόμαστε πάλι στο εσωτερικό και βλέπουμε την πρωταγωνίστρια να κοιτάζει με έκπληξη την κάμερα, να ισιώνει το μαλλί της και να κινείται με εξαιρετική χάρη πάνω στις δωδεκάποντες Christian Louboutin ή Manolo Blahnik γόβες της με κατεύθυνση την πόρτα. Φυσικά όταν ανοίγει και βλέπει τον απρόσκλητο επισκέπτη, το πρόσωπό της φωτίζεται και ένα χαμόγελο αποκαλύπτει μια σειρά από κατάλευκα δόντια (ισχύουν κι εδώ τα όσα για τον άντρα πρωταγωνιστή)

Εναλλακτικά βέβαια η πρωταγωνίστρια μπορεί να είναι μια κομψή, γοητευτική και πολύ όμορφη γυναίκα γύρω στα 40 – 45 στο ίδιο περίπου σκηνικό με τον άντρα συνομήλικό της που περιγράψαμε πιο πάνω.

Φυσικά όλα τα παραπάνω απέχουν παρασάγγας από την πραγματικότητα η οποία πάνω κάτω έχει ως εξής:

Ο άντρας (η ηλικία δεν είναι βασικό στοιχείο, αφού όλοι οι άντρες είναι ίδιοι) είναι με το σώβρακο (προσοχή: όχι σλιπ, αλλά σώβρακο) ή το πολύ ένα σορτσάκι, πάνω από το λάστιχο του οποίου ξεχειλίζει στην καλύτερη των περιπτώσεων μια κοιλίτσα ή συνήθως μια κοιλιά που όμοια έχει γυναίκα έγκυος λίγο πριν σπάσουν τα νερά. Είναι καθιστός στον καναπέ ο οποίος είναι καλυμμένος με ριχτάρια αμφιβόλου αισθητικής που τα αγόρασε από τον πάγκο κάποιου Ρωσοπόντιου σε μια συνοικιακή λαϊκή αγορά. Απέναντί του βρίσκεται αναμμένη μια τηλεόραση η οποία προβάλει κάποιο ποδοσφαιρικό αγώνα  στον οποίο παίζει η αγαπημένη του ομάδα και μπροστά του ένα τραπεζάκι που πάνω του η κατάσταση που επικρατεί παραπέμπει στο Χάος των Αδελφών Ταβιάνι: κουτιά με πίτσες από τα οποία έχουν τρέξει λάδια ή σουβλάκια με πίττα με κρεμμύδι και τζατζίκι συνοδεία τεράστιων ποσοτήτων τηγανιτών πατατών, καθώς και αμέτρητα κουτάκια μπύρας τα οποία πίνει απευθείας από τη συσκευασία η οποία έχει αφήσει τα ίχνη της πάνω στο τραπεζάκι. Στο ένα χέρι έχει το τηλεχειριστήριο που δεν αποχωρίζεται ποτέ  και στο άλλο ένα κομμάτι πίτσας ή ένα σουβλάκι με πίττα, από το κάτω μέρος του οποίου έχει σκιστεί η λαδόκολλα και τρέχει το τζατζίκι επάνω στο πηγούνι του που φυσικά είναι αξύριστο. Μόλις καταπιεί τη μια μπουκιά, αφήνει κάτω την  πίτσα ή το σουβλάκι, πιάνει το κουτάκι της μπύρας κατεβάζει μια μεγάλη γουλιά, γουρλώνει τα μάτια, ανοίγει το στόμα και αφήνει ένα ηχηρό ρέψιμο που κάνει τα τζάμια του σπιτιού του να τρίζουν, τρέπει σε φυγή όλη την πανίδα σε ακτίνα χιλιομέτρων από το σπίτι του, ενώ πείθει για άλλη μια φορά τον Κωστάκη που τον ταΐζει  η μαμά του στο διπλανό διαμέρισμα, ότι δράκοι υπάρχουν και καραδοκούν έξω από το σπίτι του, γι αυτό πρέπει να φάει όλο το φαί του. Το σκηνικό συμπληρώνουν τα χιλιάδες ψίχουλα που έχουν πέσει κάτω στο πάτωμα, πάνω στο χαλί και στον καναπέ και οι χρησιμοποιημένες χαρτοπετσέτες που βρίσκονται διάσπαρτες σε όλο τον χώρο. Όταν τελειώσει το γεύμα του και χωρίς να πάρει το βλέμμα του από την τηλεόραση, γέρνει στην πλάτη του καναπέ, ανάβει ένα τσιγάρο, αφήνει το τηλεχειριστήριο και χώνει το χέρι του στο «πακέτο» του (είναι η μόνη περίπτωση που αφήνει το τηλεχειριστήριο από το χέρι του). Και εκείνη την ώρα χτυπάει το κουδούνι ο  απρόσκλητος επισκέπτης. Και αφού προσπαθήσει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα μέσα σε χρόνο ρεκόρ, φοράει κάτι πρόχειρο επάνω του και τρέχει να ανοίξει την πόρτα, αντικρίζοντας τον επισκέπτη με μίσος στα μάτια και σχεδόν για να τον εκδικηθεί του δίνει το χέρι του (το οποίο ξέρετε που είχε λίγα λεπτά πριν) και κάνει απρόθυμα στην άκρη για να μπει στο σπίτι του.

Οπωσδήποτε όπως μπορεί να ισχύει και μια παραλλαγή της παραπάνω εκδοχής. Το σκηνικό είναι πάνω κάτω το ίδιο, η τηλεόραση όμως προβάλλει τσόντα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση και αφού δεν έχει παραπάνω από δυο χέρια, έχει αφήσει το τηλεκοντρόλ και με το ίδιο χέρι έχει αρχίσει να χουφτώνει τα γκογκόβια του στα οποία κάνει μαζάζ με ιδιαίτερη ευχαρίστηση.  Και ενώ είναι βυθισμένος στα δρώμενα στο γυαλί, χτυπάει το κουδούνι. Μέχρι να ανέβει ο απρόσκλητος επισκέπτης, έχει προλάβει να ρίξει κάτι επάνω του, να αλλάξει κανάλι στην τηλεόραση ,  να τακτοποιήσει  το ‘‘πακέτο’’,  και να ξύσει τον γοφό του κατευθυνόμενος προς την πόρτα. Ανοίγει  φανερά εκνευρισμένος γιατί τον έκοψε στο καλύτερο και  για εκδίκηση του δίνει το χέρι του το οποίο δεν χρειάζεται να σας επαναλάβω που είχε λίγα δευτερόλεπτα πριν.

Η γυναίκα από την άλλη, βρίσκεται σε μια μικροσκοπική κουζίνα που πόρρω διαφέρει από το σπιτάκι του σκύλου που έχεις στην αυλή. Η ηλικία δεν ενδιαφέρει αφού όλες οι γυναίκες είναι το πολύ 25-26 ετών, ακόμα κι αυτές που έχουν γιό με έδρα στο Πανεπιστήμιο ένα χρόνο πριν βγει αυτός στη σύνταξη. Φοράει ρομπίτσα εμπριμέ, στα πόδια παντοφλίτσα Mitsuko και έχει τα μαλλιά της τυλιγμένα με μπικουτί τα οποία έχει περάσει μόνη της και στη συνέχεια έχει καλύψει με ένα δίχτυ. Στέκεται στον μικροσκοπικό πάγκο της κουζίνας και ψιλοκόβει το κρεμμύδι που θα ρίξει στη τηγάνι για να τσιγαρίσει σε λίγο. Από την επικίνδυνη αυτή αποστολή, το δάκρυ τρέχει κορόμηλο από τα μάτια της, ως χήρα που έχασε πριν από μια μέρα το σύζυγό της (όχι παραπάνω μέρες γιατί στις εννιά του μακαρίτη, άλλον έβαλε στο σπίτι). Τα μάτια της είναι πρησμένα και έχουν κάνει μαύρους κύκλους και σακούλες που μόνο με αυτές του super market μπορούν να συγκριθούν. Στον νεροχύτη έχουν μαζευτεί ένα σωρό πιάτα και κατσαρολικά που σε ύψος κοντεύουν να φτάσουν την κορυφή Μύτικας του Ολύμπου. Η τηλεόραση, που είναι στο δωμάτιο δίπλα από την κουζίνα παίζει στη διαπασών τα τελευταία βιντεοκλίπ φτασμένων καλλιτεχνών β΄κατηγορίας κι αυτή τα τραγουδάει με όλη τη δύναμη που της επιτρέπουν τα πνευμόνια της. Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή χτυπάει το κουδούνι. Παίρνει μια πετσέτα, πάνω στην οποία οι λεκέδες από την σάλτσα ντομάτας έχουν διαμορφώσει ένα άκρως σουρεαλιστικό σχέδιο και ενώ σκουπίζει τα χέρια της και προσπαθεί να διακρίνει που πατάει, γιατί τα δακρυσμένα μάτια της έχουν θολώσει την όρασή της, ανοίγει την πόρτα. Ο απρόσκλητος επισκέπτης μένει για μια στιγμή αναποφάσιστος αν πρέπει να το βάλει στα πόδια ή να κάνει το βήμα και να μπει μέσα. Η γυναίκα ρουφάει τη μύτη της, σκουπίζει με την ανάστροφη του χεριού της τα δάκρυα από τα μάτια της και κοιτάει καχύποπτα τον επισκέπτη, με ένα βλέμμα «εσύ μας έλειπες τώρα». Τελικά κάνει στην άκρη, ανοίγει διάπλατα την πόρτα για να μπει μέσα ο εισβολέας και την ώρα που αυτός κάνει το βήμα και αυτή βλέπει την πλάτη του, σκέφτεται ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να έχει μαζί της το κουζινομάχαιρο με το οποίο ψιλόκοβε το κρεμμύδι, αντί για την πετσέτα.

Μια άλλη εκδοχή αυτής της περίπτωσης είναι η γυναίκα να έχει μόλις βγει από την μπανιέρα, να είναι τυλιγμένη με μια μπουρνουζοπετσέτα με τον τουίτι επάνω της (σας ορκίζομαι ότι έχω δει τέτοια μπουρνουζοπετσέτα), τα φρεσκολουσμένα της μαλλιά να στάζουν νερά  και αυτή να έχει απλώσει σαπουνάδα στα δυο πόδια της, στις μασχάλες της και ενίοτε στο μουστάκι της. Στο ένα χέρι κρατάει το ξυραφάκι και έχει ξυρίσει μόλις το μισό δεξί της πόδι, όταν χτυπάει το κουδούνι. Η λέξη πανικός είναι πολύ ήπια για να περιγράψει την κατάσταση, το κουδούνι χτυπάει επίμονα, αυτή έχει μπλοκάρει εντελώς και αποφασίζει να ανοίξει την πόρτα, στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Μέχρι να φτάσει στην πόρτα και να την ανοίξει, έχει φάει τρεις τέσσερις τούμπες, έχουν μελανιάσει τα πόδια της και κουτσαίνει απελπιστικά. Όταν ανοίγει την πόρτα, ο απρόσκλητος επισκέπτης μπήζει υστερικά γέλια μπροστά στο θέαμα που έχει μπροστά του, ενώ η γυναίκα την ώρα που κάνει στην άκρη για να περάσει αυτός μέσα και της δείχνει την πλάτη του, ψιθυρίζει κάτι ακατάληπτες βρισιές  και προλαβαίνει να του ρίξει ένα φάσκελο και με τα δυο της χέρια.

Εχθές που λες, αγαπητέ αναγνώστη, αποφάσισα να κάνω λίγο ποδήλατο για να ξανακερδίσω λίγη από τη χαμένη φόρμα που είχα χάσει την περίοδο των διακοπών. Με το που χαμήλωσε λίγο ο ήλιος βγήκα με το ποδήλατο και δεν επέστρεψα στο σπίτι παρά μόνο αφού είχα κάνει 28 χιλιόμετρα (έχω βάλει κοντέρ για να τα μετράω!)

Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να σου περιγράψω πώς ήμουν: από το πρόσωπο έτρεχε ποτάμι ο ιδρώτας ο οποίος είχε ποτίσει το T shirt που είχε κολλήσει επάνω μου. Είχα λαχανιάσει από την προσπάθεια και έκανα όπως κάνει τρένο στην ανηφόρα. Και φυσικά, μετά από τόσο ιδρώτα, ένοιωθα σαν βρωμερό γουρούνι.  Μπήκα στο διαμέρισμα σχεδόν ξέπνοος, έβγαλα τα αθλητικά παπούτσια χωρίς να λύσω τα κορδόνια και έτρεξα στο μπάνιο. Έκανα ένα χλιαρό ντους κι αφού φόρεσα μια βερμούδα και έβαλα ένα αθλητικό φανελάκι από πάνω, πήγα στο ψυγείο. Πήρα ένα μπουκάλι νερό και σχεδόν σαν να σερνόμουν έφτασα μέχρι τον καναπέ όπου και κυριολεκτικά έπεσα επάνω του. Άνοιξα το μπουκάλι και ήπια κατευθείαν από αυτό αδειάζοντας σχεδόν το μισό περιεχόμενό του. Όμως δεν ξεδιψούσα με τίποτα. Με τα τελευταία αποθέματα δύναμης που είχα ξαναπήγα μέχρι το ψυγείο, πήρα την κανάτα με το τσάι που είχα φτιάξει λίγο πριν φύγω για τη βόλτα μου με το ποδήλατο – πήρα και ένα ποτήρι αυτή τη φορά – και ξαναπήγα στον καναπέ. Ήπια αχόρταγα δυο ποτήρια από το δροσερό αφέψημα και άνοιξα την τηλεόραση και χάζευα κάποιο ηλίθιο πρόγραμμα που έπαιζε εκείνη την ώρα. Εννοείται ότι μέσα στην κούρασή μου ούτε που σκέφτηκα να ακουμπήσω κανάτα, ποτήρι και μπουκάλι με νερό πάνω σε sous verres, με αποτέλεσμα το τραπεζάκι που βρισκόταν μπροστά μου να γεμίσει σημάδια. Και εκεί που προσπαθούσα να συνέλθω χτυπάει το θυροτηλέφωνο.

Στην κατάσταση που ήμουν, μόνο με σεισμό θα σηκωνόμουν, όμως έκανα κουράγιο και έφτασα μέχρι το θηροτηλέφωνο.

- «Ποιος είναι;» ρώτησα με όση δύναμη είχε απομείνει στους πνεύμονές μου.

- «Έλα ρε, άνοιξε… ο Βασίλης είμαι!» ακούστηκε  μια φωνή που δεν μου έλεγε τίποτα και επιπλέον με εκνεύρισε με το θράσος της.

- «Ποιος Βασίλης;» ρώτησα, γιατί ο εγκέφαλος πρέπει να είχε σταματήσει να αιματώνεται από ώρα.

- «Ο Βασίλης ο Κλίντον» απάντησε η φωνή από το θυροτηλέφωνο γελώντας με το ανόητο αστείο της.

Και τότε θυμήθηκα ποιος ήταν: ένας πρώην συνάδελφος που τον έβλεπα σπανίως και αυτό γιατί μέναμε κοντά και τύχαινε πού και πού να συναντηθούμε στο δρόμο.

-«Ανοίγω…» είπα απρόθυμα και πάτησα το κουμπί του θυροτηλεφώνου για να ανοίξει η πόρτα.

Και τότε συνειδητοποίησα την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το σπίτι. Το μόνο θετικό ήταν ότι ήταν καθαρό και στον νεροχύτη δεν υπήρχε άπλυτο πιάτο και ποτήρι. Όμως…

Ακριβώς μπροστά στην πόρτα του διαμερίσματος βρισκόταν τα παπούτσια που είχα βγάλει πριν λίγο, από το πάσο της κουζίνας είχαν φύγει όλα τα πράγματα που βρίσκονταν επάνω του και είχαν μεταφερθεί όπως όπως στο τραπέζι της τραπεζαρίας και πάνω του είχαν απλωθεί στοίβες με σιδερωμένα ρούχα που περίμεναν να μπουν στη θέση τους. Μπροστά από το πάσο της κουζίνας στεκόταν ανοιχτή μια σιδερώστρα και δίπλα της πάνω σε μια καρέκλα, μια λεκάνη με ασιδέρωτα ρούχα που έπρεπε να σιδερωθούν. Πάνω στον διθέσιο καναπέ ήταν πεταμένο ένα μικρό σακίδιο ώμου το οποίο είχα πάρει μαζί μου για να βάλω μέσα τα απαραίτητα (κλειδιά, πορτοφόλι, γυαλιά, κινητό κ.λ.π), το οποίο όταν το άνοιξα για να βγάλω τα κλειδιά του διαμερίσματος,  ξέχασα να το κλείσω και τώρα όλο το περιεχόμενό του ήταν σκορπισμένο πάνω στον καναπέ. Και το ντεκόρ συμπλήρωνε μια ωραιότατη κούτα με κασέτες που είχα φέρει από το εξοχικό πριν από λίγες μέρες και προσπαθούσα να κάνω επιλογή του περιεχομένου της, το οποίο βρισκόταν διάσπαρτο γύρω από το στέρεο. Με έπιασε πανικός. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να μαζέψω στα γρήγορα την σιδερώστρα και να την βάλω στη θέση της. Όμως ήταν το μόνο που πρόλαβα να κάνω…

Γιατί; Γιατί αγαπητέ αναγνώστη το σίγουρο είναι ότι όταν είσαι κουρασμένος μετά από μια κοπιαστική μέρα και φορτωμένος με ένα σωρό σακούλες από το super market με τα ψώνια της εβδομάδας να κρέμονται και στα δυο σου χέρια, ο χρόνος που χρειάζεται το ασανσέρ μέχρι να σε μεταφέρει στο διαμέρισμά σου είναι μια αιωνιότητα και μια μέρα. Αν όμως πρόκειται για απρόσκλητο επισκέπτη σε συνδυασμό με το ατακτοποίητο σπίτι σου, τότε αυτό μετατρέπεται σε θάλαμο διακτινισμού από το Star Trek.

O Βασίλης (όχι ο Κλίντον, ο άλλος, ο γνωστός μου) χτυπούσε το κουδούνι του διαμερίσματος ακριβώς τη στιγμή που έκλεινα το ντουλάπι όπου έβαζα τη σιδερώστρα.

Όταν του άνοιξα το πρώτο πράγμα που έκανα αφού τον χαιρέτησα, ήταν να δικαιολογηθώ για το χάος που επικρατούσε. Κι αφού κάθισε, είπαμε τις πρώτες κουβέντες και ανταλλάξαμε τα νέα μας, προσφέρθηκα να τον κεράσω κάτι. Μέχρι να πάω στην κουζίνα και να του ετοιμάσω τον καφέ που μου ζήτησε ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα:

- «Να χρησιμοποιήσω την τουαλέτα σου;» με ρώτησε εντελώς φυσιολογικά ο άνθρωπος.

- «Ναι!» του είπα μη μπορώντας να αρνηθώ, όμως συνειδητοποιούσα εκείνη τη στιγμή ότι κι εκεί γινόταν χαμός. Ευτυχώς που τα ρούχα που φορούσα στη βόλτα μου με το ποδήλατο τα είχα ρίξει κατευθείαν στο πλυντήριο. Κατά τ΄άλλα στο πάτωμα του μπάνιου υπήρχαν νερά τα οποία δεν είχα προλάβει να μαζέψω, στον καθρέφτη υπήρχαν σημάδια από πιτσιλιές νερού που είχα αφήσει για να σκουπίσω αργότερα, τα σχετικά με το ξύρισμα είδη βρίσκονταν στο πλάι του νιπτήρα και όχι στη θέση τους, το ίδιο και η βούρτσα για τα μαλλιά που είχα χρησιμοποιήσει για να χτενιστώ και το κυριότερο στον νιπτήρα υπήρχαν τρίχες από το χτένισμα.

Και η στιγμή που ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί ήταν όταν άνοιξε ο Βασίλης την πόρτα του μπάνιου και είπε:

-«Πω πω… χαμός γίνεται εδώ μέσα!»

Κατάλαβες, αγαπητέ αναγνώστη; Άντε κλείνω τώρα, να πάω να συνεχίσω εκείνο το ρημαδοσίδερο γιατί εν τω μεταξύ στέγνωσε κι άλλη μπουγάδα!!!